Tafelgenoten

Achttien verhalen, achttien etentjes, en achttien vrouwelijke hoofdrolspeelsters: maar het gezellige moment aan de gedekte tafel zal in geen van de verhalen ooit plaatsvinden. Alba de Céspedes toont vrouwen wier leven wordt ingeperkt door een sociale realiteit die trouw eist aan moeizame, perspectiefloze rollen en patronen. Alles blijft in het hart hangen, impulsen veranderen in zelfbeschuldiging, of doven uit in onbegrip en onvermogen tot communicatie. De kunst van Alba de Céspedes ligt in het vermogen om dat opschorten, verinnerlijken, binnenhouden, het níét uitspreken, feilloos te interpreteren en weer te geven in proza dat resoneert. Als geen ander is ze in staat om de grote drijfveren van de ziel achter kleine, schijnbaar onbeduidende handelingen op te sporen en voor ons, lezers, te definiëren. 'Het etentje' verscheen in 1955, vrij kort na 'Verboden schrift' (1952) en 'Zoals zíj het ziet' (1948), alle drie meesterwerken die met elke generatie opnieuw een nieuwe betekenis krijgen. De verhalenvorm laat bovendien zien dat ze ook dát genre beheerst.