Ooit schrijf ik alleen nog maar lieve gedichten over mijn teckels

In een roodfluwelen jasje dwaalt de Belgische grondwet door de nacht, vergeten vrienden herkennen elkaar op de zeebodem en een wolk in de vorm van een partijvoorzitter drijft voorbij. Met speelse verbeelding en taal die tintelt van het leven onderzoekt hij wat het betekent om burger, mens en dichter te zijn in een wereld die in brand staat. De gedichten tasten de regels af die we onszelf en anderen opleggen en gaan op zoek naar de vrijheid die ertussen schuilt.