Recensie: Bollengrond van Dicky Nieuwenhuis

In Bollengrond ontmoeten we Noor, die beetje bij beetje haar familiegeschiedenis ontrafelt. Ze groeit op in de bollenstreek, en heeft een ogenschijnlijk onbezorgde jeugd, tot ze er achter komt dat haar vader haar zus en andere meisjes in de familie jarenlang heeft misbruikt. Boem. Dat zet alles op losse schroeven.

In het boek wisselen de perspectieven elkaar af. De rode draad in het verhaal is de jeugd van Noor, in de loop van het verhaal wordt ze steeds ouder. Door haar ogen zien we hoe haar moeder, zus en vader zich soms raar gedragen. Ze ziet hoe haar moeder het soms zichtbaar zwaar heeft, maar Noor begrijpt niet hoe dat komt. Dit alles tekent auteur Dicky Nieuwenhuis op tegen de achtergrond van de bollenstreek, waar Noors familie een bollenbedrijf heeft. 

Het andere perspectief is de volwassen Noor, die in gesprek gaat met familieleden en andere mensen uit de kring van haar ouders. Haar moeder is al overleden en haar vader dementeert, dus hij kan de echte antwoorden niet meer geven. In de christelijke omgeving waar Noor zich bevindt, blijkt het misbruik bij veel betrokkenen een taboe. Dat maakt het vinden van antwoorden lastig. Noor interviewt de dominee, tantes en vrienden van haar ouders. En een vriendin van haar zusje, die uiteindelijk een belangrijke rol speelt om het misbruik aan het licht te brengen. 

Tussen de hoofdstukken door lezen we appjes tussen Noor en haar zus Maud, de zus die misbruikt werd. Ik vond het schrijnend hoeveel last Maud ook op latere leeftijd nog heeft van de gebeurtenissen, en dat er niet echt over gepraat wordt hoe het voor het gezin is geweest. Nu ze ouder zijn, kunnen ze er redelijk open over praten met elkaar, maar alle vier hebben ze hun eigen manier om de geschiedenis een plekje te geven. 

Ik vond het indrukwekkend hoe Noor zichzelf ook steeds bevraagt. Waarom heb ik er zo weinig van gemerkt? En waarom deed vader het wel bij mijn zus, en niet bij mij? Ik vond het beklemmend, realistisch en wrang. Toch wordt het boek nooit te zwaar of slepend en bleef ik steeds benieuwd naar hoe het verhaal zich verder zou ontwikkelen. Dat vind ik een compliment waard, want ga er maar eens aan staan met zo’n heftig onderwerp. 

Dit is een boek voor jou als je houdt van realistische verhalen en boeken zoals Het zwijgen van Maria Zachea. Het leest prettig weg en houdt je steeds weer geboeid. Ik raad het van harte aan.