Recensie: Threshing Day van Rebecca Yarros

Na drie boeken in de Fourth Wing-serie hebben we vooral één grote vraag: HOE GAAT DIT VERDER?! Maar Threshing Day gaat ons dat antwoord niet geven. En eerlijk gezegd hoeft dat ook helemaal niet. In plaats van vooruit gaan we terug in de tijd. Terug naar Basgiath, naar het eerste jaar en misschien wel de belangrijkste dag uit het leven van iedere drakenrijder.

Voor lezers die inmiddels volledig thuis zijn in de wereld van Fourth Wing, voelt Threshing Day als een bijzonder uitstapje. Geen groot vervolg op boek drie, geen nieuwe verhaallijn die alles op z’n kop zet, maar een terugkeer naar het moment waarop alles voor veel bekende personages begon. En juist daardoor is dit boek zo leuk om te lezen.

Voor wie even een opfrisser nodig heeft: Threshing Day is dé dag waarop de studenten de vallei in gaan in de hoop zich aan een draak te binden. En zoals eigenlijk met alles op Basgiath geldt: dat is bepaald niet zonder risico.

Niet iedereen wordt gekozen, niet iedereen weet een band met een draak te vormen en sommigen komen überhaupt niet levend terug. Maar lukt het wel én overleef je de vlucht terug naar Basgiath? Dan ben je vanaf dat moment voor het leven verbonden met je draak. Je bent een drakenrijder.

En dát is precies waar dit boek ons mee naartoe neemt.

Ieder hoofdstuk stappen we in het hoofd van een ander bekend personage en beleven we zijn of haar Threshing Day. We zien hoe ze die vallei in gingen, wat daar gebeurde en vooral: hoe de band met de draak die we inmiddels zo goed kennen tot stand kwam.

Ik vind het vanaf het eerste hoofdstuk ontzettend leuk, want inmiddels kennen we deze personages door en door. We kennen hun eigenaardigheden, hun onderlinge relaties, hun sterke kanten en hun soms bijzonder irritante trekjes. En dan mogen we ineens terug naar hun ‘brugklasjaar’ op Basgiath. Naar een versie van hen die nog helemaal aan het begin staat van alles wat wij inmiddels over ze weten.

Daardoor zijn het juist de kleine dingen waar ik enorm van geniet. Een reactie waarvan je meteen denkt: ja hoor, typisch jij. Een opmerking die met de kennis van nu ineens veel meer betekent. Of een eerste ontmoeting waarvan wij allang weten waar die uiteindelijk toe zal leiden.

De hoofdstukken zijn kort, waardoor Threshing Day tot nu toe heerlijk vlot leest. Het voelt een beetje alsof iemand een doos heeft opengetrokken met scènes die altijd al onderdeel waren van deze wereld, maar die we nooit eerder mochten zien.

Geen vervolg op boek drie en geen enorme nieuwe verhaallijn, maar wel steeds kleine stukjes die de personages die we al kennen nét wat meer kleur geven. En misschien vind ik dat nog wel het leukste eraan: vanaf de eerste pagina voelt het vertrouwd. Alsof je na een tijdje weg te zijn geweest de poorten van Basgiath weer binnenloopt en iedereen er nog gewoon is. Alleen mogen we ze dit keer ontmoeten voordat ze de personages werden die wij inmiddels kennen.